maandag 24 juli 2017

Je best doen en toch falen....

Elke dag doe ik keihard mijn best,
mijn best om vrolijk te doen,
mijn best om met de kinderen mee te doen,
mijn best om te luisteren,
mijn best om niet te vergeten,
mijn best om niet zomaar in slaap te vallen,
mijn best om een ander niet lastig te vallen met mijn problematiek.

Maar regelmatig faal ik.
Ik val in slaap op de bank, zo uit het niets.
Ik reageer negatief op de kinderen.
Wil geen spelletjes mee doen.
En vergeet afspraken.

Afgelopen weekend al een ophaalafspraak vergeten.
En vandaag de afspraak van de oudste 2 vergeten bij de tandarts.
Heb nu een waarschuwing aan mijn broek hangen.
Volgende keer als we het weer vergeten krijgen we een rekening op de mat.

Het voelt als falen.
Terwijl ik gewoon niet meer kan.
Nier meer kan doen dan ik al doe.

Soms kan ik me er overheen zetten,
dan doe ik volop mee.
Om daarna 3 dagen nodig te hebben om weer bij te tanken.

Zoals laatst dat ik mee ging op scouting kamp met mijn kinderen.
Ontzettend leuk en gezellig groepsweekend gehad.
De kinderen zijn de maandags weer fit.
Ikzelf heb bijna een week nodig gehad om bij te komen.
Elke dag minstens 2x in slaap vallen op de bank.

Voel me soms zo schuldig.
Dit is niet de moeder die ik wil zijn.
Ik wil een leuke liefdevolle moeder zijn.
Een moeder die leuke spelletjes doet met haar kinderen.
Die haar kinderen vol geduld dingen uitlegt.

En of dit nu al jaren in het vat zat,
of dat het pas zo gelopen is nadat ik trotse mama ben geworden van 3 kinderen.
Wie zal het weten...
Maar leuk is anders.

Voel me ook vaak een aansteller.
Andere moeders met 3 of meer kinderen redden het prima.
Waarom ik dan niet ?!

Ik zit op de fiets, de jongste achterop.
1 kind voor mij en 1 kind naast mij.
We fietsen, ze praten, ze zingen,
maar ik hoor niks.
Ik registreer niks.
Kijk wat glazig om me heen.
Dan wordt er geroepen "MAMA!"
Even ben ik er weer bij, ik ben even helder.
Ik hoor wat ze willen zeggen.
Mompel een of ander antwoord.
En zak weer weg.

Gevoelloos op sommige momenten,
op andere momenten juist hypergevoelig.
Gevoelloos om jezelf te beschermen tegen meer pijn.
Hypergevoelig voor alle lichamelijke pijn.

Depressiviteit is geen spelletje, is geen aanstellerij.
Het is echt.....

dinsdag 18 juli 2017

Tijd....

Je hoofd zit zo vol.
Zo vol met gedachtes.
Zo vol met watten.
Je bent zo moe.
Slaapt het liefst de hele dag.
Elk friemeltje is je teveel.
Elk geluid is irriterend.

Maar je moet door.
Door voor jezelf.
Door voor je kinderen.
Door voor je familie.
Maar vooral voor jezelf.

Je bent de spil van het gezin.
De nek, de atlas, de mama.
Zonder jou draait het gezin niet.

Je laat je grieven horen aan een ander.
In de hoop dat ze je hulp kunnen bieden.
In de hoop dat ze je uit de watten kunnen krijgen.

Tranen zien ze niet,
die zijn van jezelf.
Daar wil je een ander niet mee lastig vallen.

Maar juist dat is het probleem.
Je wilt een ander niet lastig vallen.
Je wilt alles zelf doen.
Al van jongs af aan zit dat er in.

Het is tijd.
Tijd om jezelf te laten horen.
Tijd om er mee aan de gang.
Tijd om je te laten zien.
Tijd om hulp te zoeken en niet meer alleen te gaan doen.

Alleen is maar alleen.....

zondag 16 juli 2017

Peuterpuberteit

De peuterpuberteit. 
Iedere ouder van een peuter of ouder kind kent het wel.

Het ene kind begint er vroeg mee, de ander ietsje later.
Ieder groeit en bloeit in zijn eigen tempo.

Nu dacht ik dat ik wel wat gewend was na een zoon met pdd-nos en een dochter.
Maar poeh wat heb ik mij vergist.

Mijn lieve kleine knuffelige 3jarige zoon veranderd soms in een gigantisch monster die flink om zich heen maait met zijn armen en voeten.
Ook zijn mondje roert zich prima.
Van 'Hou je stil' schreeuwend tot je uitschelden voor sukkel. (Goh van wie zou hij dat nou leren met ruziënde broer en zus om zich heen....)

Ik weet niet of het er nu aan ligt dat ik zelf niet zoveel kan hebben en zijn tantrums zo heftig vindt.
Of dat hij juist zo heftig reageert op de algehele situatie hier thuis met een overspannen moeder, een puberende pdd-nos broer en een pittige grote zus.
Of dat het gewoon zijn aard is.

Het is een fase, ook hier komen we doorheen.
En gelukkig zijn het maar momenten en gaat het niet de gehele dag zo door.
En nadat meneer tot rust is gekomen, krijg ik een knuffel en zegt hij 'ik ben blij je te zien'.

Ook vandaag gaat het er soms heftig aan toe met zijn gedrag.
Maarja, hij lag 3 avonden achter elkaar laat op bed en gisteravond was zelfs een gezellig drukke avond met bbq van onze scouting vereniging.
Dat openbaart zich de dagen erna.

Plus daarbij ook dat hij middenin een flinke ontwikkelingssprong zit.
Meneer is druk doende met zindelijk worden.
Bijna elke boodschap gaat op de pot, zo trots als hij elke keer is.

Dus vanavond duiken we lekker op tijd ons bed in en bereiden ons voor op de allerlaatste week van dit schooljaar.
Zijn eerste echte zomervakantie komt eraan, nu hij sinds maart de peuterspeelzaal bezoekt.
Morgenmiddag mag hij nog naar school. Donderdag met alle kinderen naar de speeltuin en dan hebben we vakantie !
Even lekker niks moeten en kunnen uitslapen.

Toedeledokie !

woensdag 12 juli 2017

Lief klein ventje

3 jaar ben je nu.
Een flinke spring in het veld met weinig zitvlees.
Je bent een heerlijk energiek kereltje.

Je wilt alles weten,
alles ervaren.
Een klimgeit is er niks bij.

Trampoline springen en voetballen zijn je grootste hobby.
Al vind je het ook heerlijk om een filmpje op youtube of netflix te kijken.
Peppa big kijk je graag, maar ook de vinger familie zing je graag mee.

Lief klein ventje,
wat word je al groot.

Van 53 cm naar 94 cm.
Van 3 kg naar 13 kg.

Maar nog steeds een lief knuffelig ventje.
Een echte denker.
Die blik had je als baby al.
Ook je juffen hebben het door.
Mijn slimme jochie.

Lief klein ventje,
wat word je al groot.

dinsdag 11 juli 2017

Eenzaamheid

Ken je dat, dat je alleen op de bank zit en je eenzaam voelt ?
Ken je dat, dat je een huis vol mensen hebt en je eenzaam voelt ?
Ken je dat, dat je een zeer liefdevol gezin hebt en je eenzaam voelt ?
Ken je dat ?

Eenzaamheid.
Een stil lijden.
Al heb je nog zo'n fijne familie, zulke leuke vrienden.
Eenzaamheid staat om de hoek.

Iemand zal het niet snel uitspreken.
"Ik voel me eenzaam".
Je durft er niet voor uit te komen.
Bang dat andere mensen een oordeel hebben.
Dat ze je wijzen op alle positieve punten in je leven.
Punten die je zelf ook wel ziet.
Maar toch voel je je eenzaam.

Je voelt je niet gehoord, niet gezien.
Anderen voelen je niet aan zoals je zou willen.
Anderen zien jouw gevecht niet wat je voert in je hoofd.
Je gevecht tegen negatieve gedachtes.
Je gevecht wat je voert om jezelf te kunnen zijn.

Eenzaamheid.
Een stil lijden.
Een schreeuw om hulp.
Een stille schreeuw, in de herrie van het leven om je heen.
Hoor mij, zie mij, ik ben hier !

Je wilt leven,
leven zoals je altijd gewenst hebt.
Leven zonder druk van buitenaf,
je dromen najagen.

Kleine lichtpuntjes,
daar hou je je aan vast.
Daar klim je aan omhoog.
Elk lichtpuntje is er 1.
Je klampt je vast.
Je wilt niet vallen.
Want dan moet je weer opstaan.
En je energie is bijna op.
Maar je mag niet stoppen, niet vallen.
Doorgaan.
Elke dag weer.
Dag in, dag uit.

En op die momenten, dan hoop je op een reikende hand.
Een helpende hand die je omhoog trekt en je meeneemt naar boven.
Die reikende hand komt niet altijd vanzelf.
Daar moet je zelf wat voor doen, hoe moeilijk dat ook is.

Maar we gaan er voor !


Liefs mij....

donderdag 16 maart 2017

Bijna puber

Het is zo ver.
11 jaar is hij nu. En bijna een 'echte' puber.
Al flink aan het pre-puberen.

Waar dat voor elke ouder al slikken is en hard werken met een puber.
Ligt er bij ons nog een extra druk boven,
ZL's ASS.

In groep 7 zit hij nu. 1 van de oudsten van zijn leerjaar.
Maar eigenlijk is het nog een jong mannetje.
Zoveel verschillende kenmerken. Het een loopt voor, het ander loopt achter.
Rekenen bijvoorbeeld, zulke goede resultaten dat hij hiervoor nog te goed is voor het VWO.
Maar begrijpend lezen, resultaten zouden nog te slecht zijn voor VMBO-BL.

Momenteel is school zwaar. Heel erg zwaar.
Het werk gaat prima, je doet het graag. Zelfs het begrijpend lezen wat je zo moeilijk vindt.
Maar de druk en de drukte van school drukken zwaar op je.
Vandaag een gesprek met je juf gehad, nadat je weer een dag thuis bent geweest.
We gaan halve dagen proberen voor jou, kijken of dat wel werkt voor jou nu.

Wat doet het mij pijn om jou zo te zien zwoegen en met jezelf in de knoop te zitten.
Je weet niet waarom je niet naar school toe wilt. Het is gewoon zo.
Dit uit zich in buikpijn, hoofdpijn, misselijkheid, duizeligheid en keelpijn.
En dan heb je ook nog 'echte' lichamelijke klachten, je astma en allergieën.
Het maakt het niet makkelijker voor je.
Wat zou ik graag je pijn en ongemakken willen wegnemen en je weer met plezier naar school toe zien gaan.
Wat wens ik je toe dat je een gemiddeld kind bent, ipv het bijzondere mannetje wat je nu bent. Alleen maar dat het dan misschien makkelijker voor jou zou zijn.

Maar je een bijzonder kind. Mijn bijzondere kind.
Ik herken veel van mezelf in jou.
Zie de dingen waar ik ook mee heb geworsteld, al was het bij mij op oudere leeftijd.
Die dingen deden mij toen ook pijn en nu zie ik het bij jou...



Lieve ZL,


Lichamelijk ben je al bijna in de puberteit, maar in je hoofd ben je nog een jong kind.
Minecraft en pokemon zijn je wereld, dat is belangrijk.


De rest doet er vrij weinig toe.
Scouting, er naar toe gaan is moeilijk. Maar als je er eenmaal bent heb je het prima naar je zin.

Die overgang hè, dat is altijd zo moeilijk.


Of het nu naar school gaan is, naar scouting, naar een feestje of naar je vader.
Alles blijft moeilijk.


Wat vind je het fijn dat je tegenwoordig een mobiel hebt die je mee kan nemen, 
zodat je met mama kan appen en foto's kan ontvangen.

Je wordt al zo groot, maar ben tegelijkertijd ook nog zo klein.

Jij die mij mama maakte, ruim 11 jaar geleden.
Mijn zorgenkind, wat hou ik toch super veel van je !


Liefs van je BloteVoetenMama

maandag 20 mei 2013

Structuur en regelmaat

Sommige momenten gaat het goed,
sommige momenten juist niet.

Structuur is altijd aanwezig, maar de ene keer wat meer dan de andere keer.
Soms is het zo ver te zoeken, dat je opnieuw moet beginnen.


Vandaag is zo'n moment...



Na 2 weken meivakantie hebben de kinderen nu alweer een schoolweek achter de rug.
Maar in de meivakantie begon de structuur weg te zakken.
De regelmaat van school is weg, de kinderen weten van gekheid niet wat ze moeten doen. En moeders wordt rustig aan gillend gek.
ZL zit het liefste met zijn neus voor de computer en DL wil alles wat niet kan/mag.
Aan het einde van de vakantie was ik dus ook blij dat school weer begon, want die extra regelmaat is toch wel prettig.

Maar helaas, na een week was het nog niet veel beter.
En dan ga je bij jezelf nadenken, waar gaat het niet goed. Waar zit de fout.
Nou, de fout zit hem dus in het feit dat de structuur thuis ver weg is.
En dus beginnen we opnieuw.

Het uur computertijd, is ook echt een uur. En niet een half uur langer of zelfs de gehele middag.
Bedtijd is ook echt bedtijd en niet nog even opblijven.
Enz enz enz.

Maar deze keer gaan we ook weer wat nieuws introduceren.
Het slaapschema en extra picto's ivm aggressief gedrag.

Elke dag wordt mij de vraag gesteld, "Mag ik vanavond bij jou slapen ?"
En regelmatig is dat antwoord "Nee, dat mag niet". En dat wordt dan weer gevolgd door een driftbui.
Daarom nu een slaapschema. Ieder heeft zijn eigen vaste dag dat hij/zij bij me mag slapen.
Uitzonderingen daar gelaten met ziek zijn natuurlijk.
En voor ZL wordt het nu extra leuk, want hij heeft vandaag een ander bed gekregen.
Een echte hoogslaper. Trots dat hij is !
Vanaf vandaag mag ZL elke dinsdag en DL elke donderdag bij mij slapen.
Zo krijg ieder zijn rust, maar ook zijn extra aandacht. Want samen slapen is toch wel gezellig hoor.

ZL is gauw aggressief, zowel tegenover DL alswel tegenover mij.
Ik blijf elke keer herhaaldelijk uitleggen dat dat niet mag, dat dat pijn doet, dat hij het ook niet leuk vind als iemand hem slaat.
Helaas blijft het niet hangen bij ZL.
Daarom gaan we nu met extra picto's werken. Ik teken in 3 plaatjes de situatie.
Het eerste plaatje wat er gebeurd, het tweede plaatje wat het gevolg is, het derde plaatje wat het alternatief is.
We blijven positief, dit gaat ook goedkomen.

Het is allemaal soms een erg zure appel waar we even door heen moeten bijten.
Maar we redden het elke keer toch maar weer mooi op !

Groetjes de BloteVoetenFamilie